Trainingskamp Meerkerk 1 – Kleve – januari 2011
De oliebollen waren nog maar net achter de kiezen of er stond alweer een mooi trainingsweekend voor de boeg. Van 7 tot en met 9 januari zou de A-selectie van SV Meerkerk Kleve (Duitsland) onveilig gaan maken.
Tussen half één en één uur verzamelden de vedettes in de Gouden Leeuw, vanwaar de reis naar Kleve aan zou vangen. Dit echter niet voordat onze trainer Marcel, die van Steen is (en die volgens RTC van glas was – ‘glascel’), aan iedereen kenbaar gemaakt had dat er pas alcoholische dranken genuttigd mochten worden na onze eerste sportieve activiteit in Kleve. En gelijk heeft ie, het is immers een trainingskamp, waarbij het sportieve te allen tijde voorop staat.
Na ongeveer anderhalf uur kwamen we, ondanks routewijzigingen (zo bleken volgens RTC in een paar dagen nieuwe rotondes aangelegd te zijn…) en Frans Duits (“jij moet mij niet zeggen hoe ik naar Kleve moet”) goed en wel aan in de Gouden Tulp van Kleve. Een prachtig viersterrenhotel waar alle benodigde faciliteiten aanwezig waren om de basis te leggen voor een topprestatie, al dan niet in de tweede seizoenshelft.
Na het inchecken en nadat iedereen zich had geïnstalleerd in zijn eigen kamer (of bunker?) bestegen we weer onze heilige koeien om op weg te gaan naar Teamsports Hasselt voor een intensieve middag zaalvoetbal. Deze hal, van het soort dat in de winterstop ook door Bundesligaclubs wordt gebruikt, kende een drietal kunstgrasveldjes, allen met een boarding en overkoepelende netten. Hierdoor kon de bal het speelterrein niet verlaten, oftewel goed voor de conditie.
Waar de ene partij wervelend voetbal op de mat legde, had het andere team soms wat moeite om oogstrelend voetbal tentoon te spreiden. Deze partijen hadden echter het geluk aan hun zijde met een niet altijd even nauwkeurig tellende scheidsrechter. Er moet hierbij gezegd worden dat we wekelijks lezen dat scheidsrechterlijke dwalingen menselijk zijn. We zullen het dan ook voor deze ene keer door de vingers zien.
Onder de bezielende leiding van notaris Van Ooijen konden de eerder opgelopen achterstanden teniet worden gedaan door de penalty’s goed te nemen. Met name Jeroen van der Hagen en René de Winter konden dit spelsysteem erg waarderen. Hun team won in de onderlinge partijtjes alles met klinkende cijfers om vervolgens door het penalty-winnende team van Patrick Vuurens kansloos afgedroogd te worden in de finale. De verbolgenheid over deze gang van zaken laat zich raden. Deze was echter snel verdwenen, omdat zij hun welverdiende bokaal (een “KAN” bier) tijdens het eten uitgereikt kregen.
Dit was niet de enige trofee die over tafel ging tijdens het schnitzeldiner. Een van de uitgereikte trofeeën (allen van Tubes Trofeeenparadijs) was een prachtig tegeltje voor onze capitano Ruud Vink met daarop een citaat uit eigen doos: “alle bruggen en sluizen open, mijn stuivers zijn aan de wandel!” Daarnaast overhandigde de Wilco een kek shirt aan onze Hei- en Boeicopse giermaat van Zanten. Daarop volgend was het ook nog de beurt aan Gert-Jan Koekoek, die een gouwe pik uitreikte aan Albert Zwijnenburg. Hij kan de komende tijd best wat extra geluk kan gebruiken. Hiermee stond de selectie even stil bij hoe snel voetbalgeluk ten einde kan komen. Na dit moment van bezinning kwamen al snel de schnitzels op tafel, die overigens (inclusief pommes ohne mayo) weer net zo snel van tafel verdwenen waren. Ook de eerste biertjes lieten zich goed smaken.
Daarna terug naar het hotel voor een korte opfrisbeurt. Al snel togen we naar de bowlingbaan, die op loopafstand van het hotel lag. Voetballers en bowlen lijkt geen ideale combinatie, maar desondanks konden we toch ook een aantal worpen zien die niet hadden misstaan in de Kingpin of The Big Lebowski. Al moet wel gezegd worden dat het voetbal (ingooi?) en bowlen af en toe nog eens door elkaar werd gehaald. Deze avond liet zich kenmerken door een grote brok gezelligheid en teambuilding. Dat was maar goed ook, van de strikes moesten we het niet hebben. Wellicht had het een beter idee geweest in plaats van kegels bierflesjes neer te zetten…
Het bowlen was omstreeks half een afgelopen. Na een kort afzakkertje in de hotelbar werden zo rondom half twee de eerste lichten uitgedaan. Naar ons weten lag (bijna) iedereen rond half twee op één oor. Met uitzondering van onze trainer en zijn rechterhand die (uiteraard) in de gehele omgeving vakkundig surveilleerden.
Een aantal van onze jongens had helaas geen wekker bij zich, en dacht een teamgenoot door middel van de interne telefoondienst naar de tijd te vragen. Ook al kregen zij niet helemaal aan de lijn die zij verwacht hadden (en dat genoegen was geheel wederzijds…), wisten zij wel dat het nog geen tijd was om op te staan. In hun beste Duits (zelfs Joey hoefde niet nagesynchroniseerd te worden) legden zij echter het misverstand uit en was die kalte aus die luft.
De volgende morgen stond om half tien het ontbijt gepland. Getooid in ons eigen trainingspak (inclusief wallen) mochten wij genieten van een werkelijk fantastisch ontbijt. Hierbij in de rug gesteund door onze al even fitte trainer en leiders. Na het ontbijt was er vanaf half elf in het hotel een zaal gereserveerd voor een uitgebreide groepsevaluatie.
De spelers die dachten hierbij rustig bij te kunnen komen van de vorige avond, terwijl hun trainer aan het woord was, kwamen bedrogen uit. Er zou namelijk sprake zijn van een intensieve groepsdiscussie, waarbij iedere linie met elkaar rond de tafel ging zitten. Thema’s die besproken werden waren de sterke en minder sterke punten die bij de drie kernmomenten in het voetbal terug komen: eigen balbezit, balbezit tegenstander en de omschakeling. Iedere linie diende een zelfreflectie te maken en zowel sterke als verbeterpunten te presenteren aan de andere linies.
Na een gedegen presentatie van Stijn (verdedigers en keepers) was het de beurt aan Thomas die het woord voor de middenvelders nam. Een werkelijk unieke presentatie volgde, waarbij hij zijn nieuwe bijnaam ‘vice- (vieze) voorzitter’ eer aan deed. Ten slotte was het woord aan Ruud Vink, die naadloos uit de doeken deed dat het toch echt wel eens wat beter mocht met de inspeelpass, mochten we meer doelpunten willen gaan maken. Rest ons nog te zeggen dat hij het niet helemaal eens was met de punten op zijn presenteerblaadje.
Na deze intensieve discussie was het tijd om de daad bij het woord te voegen en onze leermomenten door te vertalen naar de wedstrijd tegen De Treffers. Het betrof de zaterdagtak van deze vereniging, wat gezien onze reeds geleverde inspanningen misschien maar beter was ook dan hun grote broers die zondag Topklasse spelen. Omstreeks een uur of één kwamen we aan op een Eredivisiewaardig complex voor een lunch. De soep met broodjes waren heerlijk, waarvoor we Vicky (of hoe heette ze nou ook al weer echt?) nog hartelijk willen bedanken.
De wedstrijd kunnen we kort over zijn. Ondanks het ongelooflijke niveau dat werd gehaald, de toejuichingen van de grote schare Groesbeekse supporters en de vele kansen (Ruud Vink?) liepen we tegen een enigszins geflatteerde nederlaag van 3-1 aan. Positief punt om te vermelden is dat het fameuze ‘onzichtbare touwtje’ van de verdediging en de looplijnen van Pascal (zoals tijdens de ochtendsessie was besproken) weer zichtbaar waren. Daarnaast moet worden gemeld dat iedereen zich op adequate wist te houden aan de organisatiediscipline. Ten slotte willen we nog kwijt dat Klaas-Jan de eerste helft in een bijzonder vijfmeter gebied mocht acteren. Op een oppervlakte van pakweg tien vierkante meter kwam half Nederland terug: zo was namelijk de Alblasserwaard, als Zandvoort als de Biesbosch te zien.
Na een snelle douchebeurt gingen we weer snel naar Vicky toe, die niet te beroerd was om voor ons gedurende een paar uurtjes het gevoel van Het Hoog dichtbij te brengen. Nadat alle mooie vrouwen die we vroeger kenden nog eens luid werden bedankt, werd koers gezet naar de Chinees van Groesbeek, waar een lopend buffet voor ons klaar stond. Zowel eten als drinken hoefden we dus niet zelf mee te nemen, wat niet bij iedereen helemaal duidelijk overgekomen was. Het eten lieten we ons goed smaken. Het voordeel was dat iedereen het zo pittig kon maken als hij zelf wilde. Zo hebben we zelfs een pure sambalsoep voorbij zien komen. Ook lekker, toch Bok?!
Nadat de buikjes goed rond waren gegeten, was het tijd ons te fatsoeneren voor een avondje stappen. Groot voordeel was dat de discotheek zich, net als de bowlingbaan, pak hem beet 100 meter van ons hotel bevond. We hoefden dus niet bang te zijn dat we de weg naar huis niet meer konden vinden.
In een mooie discotheek, de trainer had hem vrijdagavond reeds uitvoerig bestudeerd, maakte Duitsland kennis met de soepele heupen van een stel Meerkerkers. Speciale hulde willen we hierbij toedichten aan onze danskoning Stijn en de man van glas. Niet vergetende onze enige echte eigen Geer en Goor, oftewel Koen en Gert-Jan.
Drie mannen waren in de race in de strijd om de Duitse schonen. Klaas-Jan eindigde op een welverdiende derde plaats, nadat hij een korte (tong)worsteling had gehad over de kwartfinale van het onlangs gespeelde WK-voetbal tegen Brazilië. René was de hele avond aan het solliciteren om een mooie club te vinden. Na vele malen afgetest te zijn, kon hij echter gelukkig nog zijn kunsten vertonen. Joey’s spel was niet mooi, maar o zo effectief. Hij mag zich dan ook ondanks deze catenaccio-stijl tot trofeewinnaar van de avond noemen. Zo kwam aan een roerige avond een einde. Gelukkig waren enkele Meerkerkers niet te beroerd om het licht uit te doen. Wisten jullie trouwens dat er in Duitsland lijntaxi’s door de McDrive rijden? Hier werd dan ook beide avonden gretig gebruik van gemaakt. Na nog wat laatste stuiptrekkingen, was het de tijd om ons bedje op te zoeken.
Haast voordat iedereen in slaap was, ging de wekker alweer. Wij hadden, in tegenstelling tot zaterdagochtend, niet de beschikking over een aparte zaal voor het ontbijt. Gelukkig hield iedereen hier rekening mee en kwam iedereen keurig in groepjes, met een kwartier tussenpauze, ontbijten. Na een welverdiend ontbijt zouden we nog een uurtje gaan fitnessen in het centrum waar we vrijdagavond al die strikes hadden gegooid. Hier had Rob zijn charmes in de strijd gegooid, waardoor we dit tegen een freundenpreise mochten ondernemen. Helaas bleek de kwade schoonmoeder van de dame van vrijdag op zondagochtend aanwezig te zijn, waardoor het fitnessen wat al te prijzig was. Tot grote ontsteltenis van de gehele spelersgroep besloot de leiding dan ook het fitnessen af te gelasten. We zouden genieten van een bakje koffie, alvorens we de reis naar de oevers van de Zederik zouden aangaan. Tijdens het bakje koffie werd Rob nog bedankt voor het regelen van het weekend. Dit willen wij hierbij nogmaals doen: Rob bedankt!
Na een voorspoedige reis hield een enkeling nog een korte nabespreking in de Gouden Leeuw. Langzaam aan gingen de luikjes echter toch dicht en kwamen we moe maar met een voldaan teamgevoel thuis.
Dit weekend was echter ab-so-luut niet mogelijk geweest zonder een aantal sponsoren. We willen iedereen die heeft bijgedragen dan bijzonder bedanken voor jullie bijdrage!
====================================================================
Een eerste periode bij SV Meerkerk
Meerkerk, 16 november 2010
Na een goede voorbereiding met een ander spelsysteem en wellicht ook daardoor wisselende resultaten begonnen we aan het seizoen 2010/2011. Voor mij allemaal nieuwe gezichten en een gretige groep die wil presteren in de bovenste helft van onze klasse.
De eerste wedstrijd uit bij SVW speelden we een erg goede eerste helft maar wisten we niet tot scoren te komen. De tweede helft waren we de onderliggende partij en mochten we blij zijn dat onze klaas een strafschop van de thuisclub wist te stoppen. Het eerste punt was met 0-0 een feit.
De tweede wedstrijd thuis tegen Noad ’32 (een promovendus uit de derde klasse) moesten we winnen. Over het geheel genomen waren we beter en leverden met 3-0 een goede degelijke pot voetbal af.
Op de derde wedstrijd kijk ik terug met erg gemengde gevoelens. Een beter Meerkerk krijgt het deksel op de neus na een goede aanval in de tweede helft van GJS. Een vervelend incident laat nog eens zien hoe betrekkelijk voetbal is na een ongelukkig botsing met Almer en Ruud Bos. Almer eruit met z’n onterechte tweede gele kaart en Ruud Bos met een zware hoofdblessure naar later blijkt. Met 1-0 moeten we de punten in Gorinchem laten.
De wedstrijden tegen Hardinxveld (2-0), Almkerk (1-3) en Altena (1-0) worden verdiend gewonnen. Er staat een goede organisatie, we spelen redelijk aanvallend voetbal en we creëren voldoende kansen . Het achterste blok staat als een huis na vele trainingen en nagenoeg iedere wedstrijd in dezelfde samenstelling. De komende 2 topwedstrijden moeten aantonen of we daadwerkelijk met de top meekunnen?
Tegen Sliedrecht beginnen we met de wind in de rug sterk na een aftastend begin. Ook in deze wedstrijd krijgen we kansen die we niet weten om te zetten in doelpunten. Daaruit blijkt dat we aanvallend (nog) niet het gewenste resultaat kunnen halen. Ondanks dat Patrick en ik veel aandacht besteden aan het aanvallende blok. De vele wisselingen en blessures maken het echter ook niet gemakkelijk. Met de rug tegen de muur houden we stand tegen een beter Sliedrecht. Een aantrekkelijke 0-0 waarin we over geluk niet te klagen hadden.
Bij Everstein (mijn oude ploeg) moeten we de koppositie gaan verdedigen met een erg jong verdedigend centrum. Zonder Gert Jan en Almer ligt de bal al na 5 minuten in het net na een terecht toegekende strafschop. Hoe zouden we dit gaan oppakken? In de volgende fase tot aan de rust kantelen we de wedstrijd en krijgen we ook een terechte penalty. Met 1-1 gaan we naar de thee. Na rust spelen we voor de winst aangezien onze concurrent Sliedrecht met 3-0 heeft gewonnen en op doelsaldo boven ons uitkomt. We zitten echter niet goed in de wedstrijd en moeten het initiatief overlaten aan Everstein. Met 1-1 komen we nog goed weg.
Met 15 punten uit 8 wedstrijden is de start boven verwachting. De trainingen zijn scherp en goed te noemen. De onderlinge samenwerking kan en moet beter. Met name het aanvallende blok zal beter op elkaar afgestemd moeten worden. Hier gaan we de komende weken aan werken. Met Guus en Ruud als fitte aanvallers erbij en een blessure vrije Jeroen moeten we in staat zijn om meer doelpunten te gaan maken de komende wedstrijden. Een volgende periode moet blijken of we ons kunnen handhaven in de top 4. De onderlinge verschillen zijn echter klein!
Met vriendelijke sportgroeten,
Marcel van Steenis