19 december 2011 15:15
Cor Bot (60) debuteerde als zestienjarige onder trainer Jaques Koole in Meerkerk 1. Pas hersteld van twee astma-kuren in Split. Tweeëntwintig jaar later, op 38-jarige leeftijd nam hij samen met zijn vriend en ploegmakker Piet Vink afscheid van de hoofdmacht, maar werd vier jaar later op 42-jarige leeftijd weer van stal gehaald. Hij is ook een leven lang en tot de dag van vandaag supervrijwilliger van de club. Hij onderging recent een heupoperatie, maar denkt stiekem weer aan voetballen.
Hij loopt weer als een kievit, springt bijna weer over de afrastering langs het veld. Hij is razendsnel genezen van een pittige heupoperatie en Cor Bot, in zijn voetbaljaren mogelijk vanwege zijn zwarte krullen en dribbelkunsten beter bekend als ‘de zwarte parel’, denkt zelfs weer aan een potje voetbal. ,,Twee jaar geleden ben ik noodgedwongen gestopt. Ik kreeg te veel last van mijn heup. De dokter heeft nu na de operatie gezegd dat ik niet mag basketballen en ook niet mag volleyballen. Skiën en schansspringen zit er ook niet meer in, maar het woord voetballen heb ik in zijn opsomming van verboden sporten niet gehoord. Dus waarom niet? De enige hindernis die ik nog moet overwinnen is moeder de vrouw. Trineke wil mij misschien wel terecht in bescherming nemen voor verdere ongelukken. Ik mag van haar nog wel voetballen, maar alleen met mijn kleinzoon. Misschien is dat ook wel het beste. Maar ik mis het wel. Weet je dat mijn vrouw ook heeft gevoetbald vroeger? Toen wij trouwden was zij topscorer van dames 1 en ik van Meerkerk 1.’’
We treffen Cor Bot aan in zijn woonkamer te midden van dozen en kratten die allemaal zijn volgestouwd met plakboeken en fotoalbums. Keurig genummerd en goud waard bij het samenstellen van jubileumboeken. Dozen vol herinneringen aan tachtig jaar clubhistorie. ,,Er zijn plannen om in het clubhuis een archiefruimte in te richten.’’
Bot, geboren en getogen in Meerkerk, zoon van een havenarbeider en een bakersvrouw, weet niet waar hij moet beginnen. De naam van Jaques Koole valt. De man onder wie hij debuteerde in de geel-zwarte hoofdmacht. ,,Koole werd na twee jaar Meerkerk weggeplukt door Roda JC,’’ weet Bot. ,,Nog de competitie begin zakte hij op het trainingsveld in Kerkrade in elkaar en stierf. Kijk hier heb ik nog een dankkaartje met zijn foto en een gedichtje erop dat wij na zijn begrafenis kregen.’’
Cor Bot werd op zijn tiende jaar lid van de voetbalafdeling van de omnivereniging SV Meerkerk. ,,In die tijd was het gebruikelijk dat je eerst lid werd van de gymnastiekvereniging en vanaf je tiende jaar mocht je dan gaan voetballen. Mijn vader ook een échte SVM-man. Heeft nog in het tweede elftal gevoetbald en maakte bij ons thuis de ballen schoon met een staalborstel. Ik was als voetballer een ouderwetse pingelaar. Een rechtsbuiten. Ik scoorde regelmatig, ben van het eerste één keer topscorer geweest met vijftien treffers, maar meestal was ik de aangever, versierde de penalty’s die Piet Vink erin schoot of ik verspeelde de bal door mijn gepingel.’’
Rond zijn vijftiende jaar verbleef Bot twee zomers in het toen nog Joegoslavische Split voor een astmakuur. Dar heb ik nog een vriendinnetje aan overgehouden, maar haar ben ik inmiddels al lang uit het oog verloren. Misschien moet ik Anita Witzier van het programma Memories maar eens bellen, haha. Met voetballen heb ik nooit écht last gehad van mijn astma. Zeker niet na die twee kuren. Eén pufje voor de wedstrijd was voldoende voor genoeg zuurstof en later ben ik er overheen gegroeid.’’
Tweeëntwintig jaar voetbalde Bot onafgebroken in Meerkerk 1. ,,Ik ben begonnen in de onderafdeling, maar ik heb ook nog in totaal drie jaar in de derde klasse gespeeld. Vergelijkbaar met de eerste klasse van nu. In die tijd was er nog geen hoofdklasse en topklasse. We speelde tegen ploegen als TSB, TOGR, Heinenoord, maar ook teen streekploegen als Groot-Ammers, De Alblas en Schoonhoven. Een prachtige tijd. Op mijn 42-ste heb ik nog één keer in Meerkerk 1 gespeeld. Tegen GJS, maar dat was een eenmalige actie. De wedstrijd eindigde in 3-3.’’
Bot is nog steeds bijna dagelijks op het veld van zijn club gewerkt en heeft zo’n beetje alles gedaan. Hij heeft bestuurs- en commissiefuncties bekleed, draait bardiensten, fluit wedstrijden, heeft de jeugd getraind, heeft jaren de lijnen op het veld gezet enzovoort enzovoort. Bot is dan ook meer dan terecht benoemd tot lid van verdienste van SVM. ,,Er is inderdaad weinig dat ik niet heb gedaan.. Door mijn heupoperatie was ik wat minder mobiel en was voor het eerst in mijn leven op donderdagavond thuis. Mijn vrouw is blij dat ik weer op het veld kan komen en dat ze haar vrije avond weer terug heeft.’’
Duik in de modder
Anekdotes heeft Bot te over. ,,Hilarisch is het verhaal over mijn duik in de sloot. Dat moet omstreeks 1980 geweest zijn op het huidige complex De Hoogt. Het gebeurde nog al eens dat we de bal over de sloot langs het veld schoten. Heen ging makkelijk, dan sprong je van hoog naar de lagere overkant. Terug was lastiger. Dat ging bij mij een keer fout. Ik struikelde en belandde midden in die moddersloot. Ik wilde me niet laten kennen dus rende direct weer het veld in. Mijn tegenstander ging bijna over zijn nek van de stanklucht en ik liep wat moeilijker. Ik heb me toch maar laten wisselen.’’
Bomen de ideale tribune
Bot heeft op drie accommodaties gespeeld. ,,In de jeugd heb ik nog op het veld langs de Grote Kanaaldijk bij de voormalige Scheepjesbrug gespeeld. De bomen langs het veld waren onze tribuneplaatsen bij de wedstrijden van het eerste elftal. Later zijn we verhuisd naar de Rijskade en vanaf 1976 op het sportpark De Hoogt.’’ Daar werkte Bot zelf mee aan de bouw van de kantine-en kleedaccommodatie. ,,Ik werkte bij de post, nog steeds overigens, en ik was ’s middags altijd vroeg klaar.’’
bron:Jan Volwerk (www.janvolwerk.com)